लोकांना तुमचं दुःख नको असतं… त्यांना फक्त तुमचं शांत राहणं हवं असतं!
“तुम्ही सहन करता, तोपर्यंत तुम्ही चांगले… तुम्ही बोलायला लागता, तेव्हा तुम्ही वाईट!”
एकदा स्वतःच्या आयुष्यात डोकावून पाहा…
तुम्ही एखाद्यासाठी खूप काही करता. त्याच्या अडचणीच्या काळात सोबत उभे राहता. त्याच्या चुका झाकता. त्याचा मान राखता. स्वतःला त्रास झाला तरी नातं टिकवण्यासाठी गप्प राहता.
आणि एक दिवस…
तुम्हीही बोलता. तुमच्यावर झालेल्या अन्यायाचा जाब विचारता. तुमच्या हक्कासाठी उभे राहता.
बस्स! त्या दिवसापासून तुमची ओळख बदलते.
कालपर्यंत तुम्ही समजूतदार होता, आज तुम्ही अहंकारी झालात. कालपर्यंत तुम्ही प्रामाणिक होता, आज तुमच्यातच दोष दिसू लागले. कालपर्यंत तुमच्या शांततेचं कौतुक करणारे लोक आज तुमच्या आवाजाला उद्धटपणा म्हणू लागले.
चूक करणाऱ्याची चूक लपवली जाते; पण ती दाखवणाऱ्याचा स्वभाव तपासला जातो!
आपल्या समाजात हीच तर खरी गंमत आहे.
एखादी व्यक्ती अन्याय सहन करते, तोपर्यंत सगळ्यांना तिचा संयम आवडतो. पण ती अन्यायाविरुद्ध उभी राहिली की अनेकांना तिचा स्वभाव खटकू लागतो. कारण लोकांना न्यायापेक्षा स्वतःची सोय अधिक प्रिय असते.
घर असो, नातं असो किंवा कार्यालय… अनेकदा सत्य काय आहे, यापेक्षा ते सत्य बोललं कोणी, हा प्रश्न महत्त्वाचा ठरतो.
चुकीच्या गोष्टींना विरोध केला की नाती बिघडतात, प्रतिमा खराब केली जाते, हेतूंवर प्रश्न उपस्थित होतात. आणि मग माणूस विचार करतो — आपण गप्प राहिलो असतो, तर बरं झालं असतं का?
पण थांबा!
तुम्ही शांत राहिल्यामुळे अन्याय संपत नाही; फक्त अन्याय करणाऱ्याची हिंमत वाढते.
आणि सर्वांत वेदनादायक गोष्ट म्हणजे, तुम्हाला त्रास देणाऱ्यापेक्षा तुमचा त्रास माहीत असूनही गप्प बसणारे लोक अधिक दुखावतात.
कारण शत्रूकडून विरोधाची अपेक्षा असते; पण आपले म्हणवणारे लोक कधीतरी सत्याच्या बाजूने उभे राहतील, एवढीच अपेक्षा असते.
प्रत्येक वेळी ती पूर्ण होत नाही.
म्हणून आता एक गोष्ट शिकायला हवी — प्रत्येकाला खूश ठेवणं ही आपली जबाबदारी नाही. प्रत्येक गैरसमज दूर करणं आपलं कर्तव्य नाही. आणि स्वतःची बाजू योग्य असतानाही सतत स्पष्टीकरण देत राहणं, ही काही प्रामाणिकपणाची परीक्षा नाही.
आपला आवाज चुकीचा असू शकतो, आपली भूमिका तपासली जाऊ शकते; पण केवळ कोणाला आपलं बोलणं आवडलं नाही म्हणून सत्य चुकीचं ठरत नाही.
आपणही स्वतःला एक प्रश्न विचारायला हवा…
आपल्याला खरंच चांगलं माणूस व्हायचं आहे, की प्रत्येकाच्या नजरेत चांगलं दिसायचं आहे?
कारण या दोन्ही गोष्टी नेहमी एकत्र घडत नाहीत.
कधी स्वतःचा सन्मान जपण्यासाठी कोणाची नाराजी स्वीकारावी लागते. कधी नातं टिकवण्यापेक्षा स्वतःला हरवू न देणं महत्त्वाचं असतं. आणि कधी गप्प बसण्यापेक्षा ठामपणे बोलणं हीच खरी हिंमत असते.
शेवटी एवढंच…
माझ्या शांततेला माझी कमजोरी समजू नका,
माझ्या सहनशीलतेला माझी संमती समजू नका.
मी प्रत्येक वेळी बोलले नाही,
याचा अर्थ मला सत्य कळलं नाही असा नाही…
कदाचित मी नातं जपलं असेल,
पण आता स्वतःला हरवून ते जपणार नाही!
कारण जगाच्या नजरेत चांगलं ठरण्यापेक्षा, स्वतःच्या नजरेत अपराधी न ठरणं अधिक महत्त्वाचं आहे.
No comments:
Post a Comment